က်ဳိက္ေခါက္ဘုရားပြဲမွာ ေတြ႕ရတဲ့ ဆယ့္ႏွစ္ပြဲေဈးသည္မ်ားရဲ႕ ပံုရိပ္မ်ား။ ေအာင္ေဌးလိႈင္/ျမန္မာတိုင္း(မ္)
သန္လ်င္၊ က်ဳိက္ေခါက္ဘုရား ပြဲေဈးတန္းရွည္ထဲက အခ်က္အခ်ာက်ရာေနရာတစ္ခုမွာ ဆိုင္
တည္ထားတဲ့ ဆယ့္ႏွစ္ပြဲေဈးသည္ မခင္၀င္းစိန္ ဟာ ေကာက္ညႇင္းက်ည္ေတာက္ တစ္ေခ်ာင္းကို
ဓားမနဲ႔ က်င္လည္စြာ ထိုးခြဲရင္း "အစားအေသာက္ဆိုတာ ကိုယ္တိုင္လုပ္ေရာင္းမွ ေကာင္းတာ။
ကိုယ္ႀကိဳက္မွ သူမ်ားႀကိဳက္မွာ။ အျမတ္က်န္မက်န္ကို မတြက္ဘူး။ ကိုယ့္အတြက္ နာမည္က်န္ဖို႔ပဲ
လိုတယ္" လို႔ေျပာပါတယ္။
တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ သူ႔ဆိုင္ေရွ႕မွာ ေစာင့္ေနတဲ့၀ယ္သူကိုလည္း ေကာက္ညႇင္းက်ည္ေတာက္ကို
ဘယ္လိုစားရင္ အရသာပိုေကာင္းၿပီး ၾကာရွည္ခံေအာင္ သိမ္းဆည္းပံုကိုလည္း ေလသံသြက္သြက္နဲ႔
ရွင္းျပလိုက္ပါေသးတယ္။
"ကိုယ့္နာမည္က်န္မွ ကိုယ့္ကေလးေတြလက္ထက္မွာ နာမည္ေကာင္းရမွာ။ သမီးကိုလည္း ဒီလိုပဲ
မွာထားတယ္။ အျမတ္က်န္ဖို႔ မလုပ္ဘဲ အရသာေကာင္းေအာင္၊ ၾကာၾကာထားခံေအာင္ လုပ္ခိုင္း
တယ္"လို႔လည္း အနားမွာ သူ႔ကို၀ိုင္း ကူညီေနတဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္သမီးကို ေမးထိုးျပရင္း
ေဈးသည္မႀကီးက ဆိုလိုက္ျပန္ပါတယ္။
မခင္၀င္းစိန္ဟာ ျမန္မာတစ္ျပည္လံုး လွည့္လည္ၿပီး စည္ကားတဲ့ ဘုရားပြဲေဈးေတြမွာ ေကာက္ညႇင္း
က်ည္ေတာက္နဲ႔ ထမနဲ ေရာင္းခ်သူ တစ္ဦးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ရင္ေစ့အက်ႌခပ္ႏြမ္းႏြမ္းကုိ ခ်ည္ထည္အေႏြးထည္ ပါးပါးေလးထပ္၀တ္လို႔ ထဘီကိုေတာ့
ရင္ေခါင္းထိတက္ကာ ျဖစ္သလို၀တ္ထားၿပီး ခပ္ညစ္ညစ္အသားအေရ၊ မ်က္ႏွာက အေရးအေၾကာင္း
ရွည္ေတြက ၀ါက်င္က်င္မီးေရာင္ေအာက္မွာ သူ႔အသက္ သံုးဆယ္ေက်ာ္ဆိုတာထက္ ပိုၿပီးအိုစာပံု
ေပါက္ေနပါတယ္။
လက္ေတြဟာလည္း ၀ါးၾကမ္းၾကမ္းကို လက္အိတ္မပါ၊ အ၀တ္မပတ္ထားဘဲ အျမဲလိုလိုကိုင္တြယ္
ေနရတာေၾကာင့္ ၾကမ္းတမ္းေနၿပီး လက္မႀကီးကလည္း ေရာင္ေနတယ္လို႔ ထင္ရေအာင္ လံုး၀န္း
ေနပါတယ္။
ဒါေပမဲ့ ႐ိုးသားတဲ့ ပံုစံ၊ ပြင့္လင္းတဲ့ အေျပာအဆိုေတြနဲ႔ ေဖာ္ေရြမႈေတြနဲ႔ သူ႔ေဖာက္သည္ေတြကို
၀န္ေဆာင္မႈေပးတာကေတာ့ ပထမတန္းပါပဲ။
တပို႔တြဲလထဲမွာ က်င္းပေလ့ရွိတဲ့ က်ဳိက္ေခါက္ဘုရားပြဲမွာ ႏွစ္စဥ္ေဈးလာေရာင္းေလ့ရွိၿပီး ဒီပြဲအၿပီးမွာ
က်ဳိက္၀ိုင္းဘုရားပြဲဆီေရြ႕ မယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
အဲဒီကမွ ေနထိုင္ရာ ျပည္နဲ႔ သာယာ၀တီၿမိဳ႕ၾကားက လက္ပံတန္းရြာကို ျပန္မွာျဖစ္ၿပီး သီတင္းကြ်တ္
လဆန္းပိုင္းေလာက္မွာ နယ္လွည့္ေဈးေရာင္းတဲ့ ခရီးစဥ္ကို ျပန္ၿပီး စတင္မယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
ဆယ့္ႏွစ္ပြဲေဈးသည္အလုပ္ကို အသက္ ၁၂ ႏွစ္အရြယ္ေလာက္ကတည္းက မိဘေတြနဲ႔အတူ
လုပ္ကိုင္ခဲ့တာျဖစ္ၿပီး အခုအသက္ ၃၅ ႏွစ္ အရြယ္ သားသမီးႏွစ္ေယာက္ရတဲ့အခ်ိန္အထိ မိဘေတြ
ရဲ႕ လုပ္ငန္းအေမြကို ဆက္ခံထားဆဲပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
အသက္ ၁၃ ႏွစ္အရြယ္သားငယ္ကို အိမ္မွာ မိဘေတြနဲ႔ထားခဲ့ကာ ခင္ပြန္းသည္၊ သမီးႀကီးနဲ႔အတူ
ဘုရားပြဲေတြမွာ ေဈးလွည့္လည္ ေရာင္းခ်တာက မခင္၀င္းစိန္တို႔မိသားစုရဲ႕ အဓိကစီးပြားေရးလုပ္ငန္း
ဆိုလည္း မမွားပါဘူး။
"တစ္ေန႔ကို ႏွစ္သိန္းေက်ာ္ဖိုးေလာက္ ေရာင္းရပါတယ္။ အေထြေထြအသံုးစရိတ္ေတြ ႏုတ္ၿပီးရင္
စားဖို႔ေသာက္ဖို႔ အသံုးစရိတ္အပို အနည္းငယ္ေလာက္ပဲ က်န္တာပါ။ ဒါေပမဲ့ နယ္စံု ေရာက္ဖူးတာ
ေၾကာင့္ ဒီအလုပ္မွာ ေပ်ာ္တယ္" လို႔ မခင္၀င္းစိန္က တက္တက္ႂကြႂကြပဲ ေျပာလိုက္ပါတယ္။
အခ်ိန္က ညသန္းေခါင္နား ကပ္ေနၿပီဆိုေပမယ့္ မခင္၀င္းစိန္တို႔ မိသားစု အတြက္ကေတာ့ သာမန္
မိသားစုေတြနဲ႔ျခားနားစြာ ႏိုးႏိုးၾကားၾကားနဲ႔ ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားလို႔ အေကာင္းဆံုးအခ်ိန္ပဲ
ျဖစ္ပါတယ္။
က်ဳိက္ေခါက္ဘုရားပြဲမွာ ေတြ႕ရတဲ့ ဆယ့္ႏွစ္ပြဲေဈးသည္မ်ားရဲ႕ ပံုရိပ္မ်ား။ ေအာင္ေဌးလိႈင္/ျမန္မာတိုင္း(မ္)
သူတို႔အတြက္ အိပ္ရာ၀င္ခ်ိန္ဟာ အေစာဆံုး မနက္ ၃ နာရီပဲျဖစ္ပါတယ္လို႔ မခင္၀င္းစိန္က
ဆိုပါတယ္။
တစ္နာရီေလာက္ တေရးတေမာ အိပ္ၿပီး မနက္ ၄ နာရီခြဲေလာက္မွာ ျပန္ထကာ အဲဒီေန႔မွာ
ျပန္ေရာင္းဖို႔အတြက္ ေကာက္ညႇင္း ဆန္၊ ဆီ၊ ဆား၊ ထင္းစတဲ့ လိုအပ္တာေတြ အ၀ယ္ထြက္ၾက
ရပါတယ္။
ျပန္လာတဲ့အခါ တစ္ေအာင့္ေလာက္ ထပ္နားၿပီး ညေန ၄ နာရီေလာက္မွာ ဆိုင္ခင္းဖို႔အတြက္
အစားအစာေတြကို လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ခ်က္ျပဳတ္ရတယ္လို႔လည္း ဆိုပါတယ္။
"လိုအပ္တဲ့ ကုန္ၾကမ္းေတြကိုက ေဈးေရာင္းတဲ့ေနရာေရာက္မွပဲ ၀ယ္ၿပီးျပန္ေရာင္းတာေပါ့။
အစားအစာေတြကိုလည္း တစ္ေန႔စာပဲလုပ္တယ္"လို႔လည္း ေျပာပါတယ္။
"သူမ်ားေတြက ကိုယ့္ဆိုင္က မုန္႔ေတြ၀ယ္ၿပီး စားေသာက္သြားၾကတာ။ ကိုယ္ေတြကေတာ့
တစ္ခါတေလ အလုပ္မ်ားလြန္းလို႔ ထမင္းစားဖို႔ေတာင္ လြတ္သြားတယ္" လို႔လည္း နယ္လွည့္
ေဈးသည္ေတြ လႈပ္ရွားရတဲ့ ဘ၀ပံုစံကို ေျပာျပပါတယ္။
မခင္၀င္းစိန္ရဲ႕ နယ္လွည့္ေဈးသည္ဘ၀က လင္ရယ္၊ သမီးရယ္နဲ႔ သိုင္းသိုင္း၀ိုင္း၀ိုင္းရွိေပမယ့္
အေပ်ာ္စီး ရဟတ္လုပ္ငန္းကို လုပ္ကိုင္သူ ကိုေအာင္ျမတ္စိုး (၃၆ ႏွစ္)ကေတာ့ တစ္ကိုယ္တည္း
ဘ၀နဲ႔ နယ္တကာလွည့္ရရွာသူျဖစ္ပါတယ္။
မိ႐ိုးဖလာ ရဟတ္လုပ္ငန္းကို လြန္ခဲ့တဲ့ ငါးႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္က ဦးစီးလုပ္ကိုင္ခဲ့စဥ္က စလို႔ ဇနီး၊
သားနဲ႔ အတူေနရခ်ိန္က တစ္ႏွစ္ပတ္လံုးမွာ ေလး၊ ငါးလေလာက္ပဲရွိတာေၾကာင့္ အေနေ၀းလို႔
ဆက္ဆံေရးလည္း အဆင္မေျပျဖစ္ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
"ဒီအလုပ္က အေဖေတြ၊ အဘုိးေတြ လက္ထက္ကတည္းက လုပ္လာၾကတာ။ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း
ဒါကိုပဲ ကြ်မ္းကြ်မ္းက်င္က်င္ လုပ္တတ္ၿပီး တျခားအလုပ္ မလုပ္တတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ နယ္လွည့္ေနရတဲ့
အလုပ္ျဖစ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ ဇနီးက မႀကိဳက္ဘူး။ အခုလည္း သူနဲ႔ကြဲေနတာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ လိုအပ္တာ
ေတြကုိ သူ႔ကို ေထာက္ပံ့ ေပးျဖစ္ပါတယ္"လို႔ ပါးစပ္ကလည္း ကြမ္း အျပည့္၀ါးရင္း မိသားစုကို
သတိရဟန္နဲ႔ ေျပာျပပါတယ္။
ကိုေအာင္ျမတ္စိုးနဲ႔ မခင္၀င္းစိန္တို႔ႏွစ္ဦးဟာ ဆယ့္ႏွစ္ပြဲေဈးသည္ခ်င္း အတူတူ၊ မိဘလုပ္ငန္းကို
ဆက္ခံၾကတာခ်င္းတူၾကသလို သူတို႔လုပ္ငန္းကို ကြ်မ္းက်င္႐ိုေသၿပီး အလုပ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့အေပၚ
ထားရွိတဲ့ ခံယူခ်က္ခ်င္းကလည္း တူညီၾကေနၾကပါတယ္။
"ကြ်န္ေတာ္တို႔ ရဟတ္လုပ္ငန္းက်ေတာ့ ေနရာက်ယ္က်ယ္ယူရလို႔ ေျမေနရာအတြက္ ကုန္သလို၊
အလုပ္သမား စရိတ္ေတြ၊ ေရႊ႕ေျပာင္း စရိတ္ေတြလည္း ရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘုရားပြဲတစ္ပြဲ တစ္ပြဲ
ကိုေတာ့ ႐ႈံးတာလည္းရွိသလို ျမတ္တာလည္း ၾကံဳဖူးေနပါၿပီ။ ႐ႈံးလည္း ကိုယ့္အတြက္၊ ျမတ္တာက
ျမန္မာႏိုင္ငံအႏွံ႔မွာရွိတဲ့ တန္ခိုးႀကီးဘုရားေတြကို ႏွစ္စဥ္ တစ္ႏွစ္တစ္ႀကိမ္ ဖူးရတယ္ေလ"လို႔
ရန္ကုန္က၊ ေဒါပံုၿမိဳ႕နယ္သား ျဖစ္တဲ့ ကိုေအာင္ျမတ္စိုးက ဆိုပါတယ္။
"ဘုရားပြဲတစ္ပြဲမွာ ဘုရားေဂါပကေတြကို ရဟတ္ယာဥ္တြဲအလိုက္ အခြန္ေပးေဆာင္ရတယ္
ဆုိေပမယ့္ ဘုရားကို လႉတယ္လို႔ပဲ သေဘာထားပါတယ္။ ကုသိုလ္လည္းရ ၀မ္းလည္း၀တဲ့
အလုပ္ပါ"လို႔လည္း သူ႔အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း အလုပ္ေပၚမွာ ေက်နပ္တဲ့ ဟန္ပန္နဲ႔ ဆိုပါတယ္။
အရင္တုန္းကဆို ဘုရားပြဲေဈးမွာသာ ျမန္မာ့႐ိုးရာမုန္႔ေတြကို တစ္ေနရာတည္းမွာ စံုစံုလင္လင္
၀ယ္စားႏိုင္တာျဖစ္ေပမယ့္ ခုေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ၿမိဳ႕ႀကီးေတြမွာဆိုရင္ ေဈး၀ယ္စင္တာေတြ၊
လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ႀကီးေတြမွာလည္း ႐ိုးရာ မုန္႔မ်ဳိးစံုကို ရရွိႏိုင္ၿပီျဖစ္ပါတယ္။
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ႐ိုးရာမုန္႔ပဲသေရစာေတြကို မီးေရာင္ထိန္ထိန္ေအာက္မွာ အေၾကာ္အေလွာ္ေညႇာ္နံ႔
ေတြကို ႐ွဴ႐ိႈက္ရင္း စားရတဲ့အရသာကေတာ့ ပြဲေဈးတန္းေတြအျပင္ တျခားဘယ္ေနရာမွာမွ
မရႏိုင္ပါဘူး။
ေခတ္မီကစားကြင္းေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ မ်ားလာလာ လူေတြတက္ၿပီးလွည့္ရတဲ့ ႐ိုးရာရဟတ္
တြဲႀကီးကို တေပ်ာ္တပါးစီးရတဲ့ အရသာဟာလည္း ဘုရားပြဲေဈးတန္းမွာပဲ ရႏိုင္တာျဖစ္ပါတယ္။
ရဟတ္လုပ္ငန္းလုပ္ကိုင္ရာမွာ ဘုရားပြဲ တစ္ပြဲနဲ႔တစ္ပြဲ ကုန္က်စရိတ္မတူဘဲ အထက္ ျမန္မာျပည္က
ေျမေဈးသက္သာတာေၾကာင့္ရယ္၊ ေအးေဆးေနထုိင္တဲ့သူေတြ မ်ားတာရယ္ေၾကာင့္ လုပ္ငန္း
လုပ္ကိုင္ရတာပိုေကာင္းတယ္ လို႔ဆိုေပမယ့္ သယ္ယူပို႔ေဆာင္စရိတ္ကေတာ့ ေဈးႀကီးတယ္လို႔
ကိုေအာင္ျမတ္စိုးက ဆိုပါတယ္။
ေအာက္ျပည္ကေတာ့ ပို႔ေဆာင္စရိတ္နည္းေပမယ့္ ေျမေဈးႀကီးၿပီး ရမ္းကားတဲ့သူ ေတြမ်ားလို႔
လုပ္ငန္းလုပ္ကိုင္ရာမွာ အေႏွာင့္အယွက္ အနည္းငယ္ျဖစ္ေစတယ္လို႔ သူက ရွင္းျပပါတယ္။
က်ဳိက္ေခါက္ဘုရားပြဲမွာ ေတြ႕ရတဲ့ ဆယ့္ႏွစ္ပြဲေဈးသည္မ်ားရဲ႕ ပံုရိပ္မ်ား။ ေအာင္ေဌးလိႈင္/ျမန္မာတိုင္း(မ္)
သူ႔ရဲ႕ ရဟတ္မွာ အတြဲ ၂၄ တြဲပါရွိၿပီး တစ္တြဲကို လူေလးေယာက္စီးလို႔ရတဲ့အျပင္ စီးနင္းခ
တစ္ေယာက္ကို က်ပ္ ၃၀၀၊ ၅၀၀ ဆိုၿပီး ႏွစ္မ်ဳိး ေကာက္ခံတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။
ရဟတ္လုပ္ငန္းမွာ အသက္အႏၲရာယ္မျဖစ္ေစဖို႔ ရဟတ္တြဲေတြအတြက္ ပံုစံခ်ဳိးတာေတြကို
တြင္ခံုဆရာေတြနဲ႔ စနစ္တက် ႀကီးၾကပ္လုပ္ကိုင္တဲ့အျပင္ တစ္ႏွစ္တစ္ႀကိမ္ ကြ်မ္းက်င္တဲ့
အင္ဂ်င္နီယာနဲ႔ တိုင္ပင္ၿပီး စစ္ေဆးၿပီးမွ အသိအမွတ္ျပဳ လက္မွတ္ထိုး ခိုင္းေလ့ရွိတယ္လို႔လည္း
ေျပာျပပါတယ္။
သူကေတာ့ က်ဳိက္ေခါက္ဘုရားပြဲေဈးအၿပီးမွာ ပဲခူး၊ လယ္ေ၀း ေဖာင္ေတာ္ခ်က္မ ပြဲေဈး၊ ပခုကၠဴ၊
ျမင္းျခံ ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူ၊ ပုလိပ္၊ ေတာင္ျပဳန္း၊ မိတၳီလာ၊ မလိႈင္၊ ေရႊဘုိၿမိဳ႕ေထာင့္ေစတီ၊ မတၱရာ၊ မံုရြာ၊
ရမည္းသင္း၊ ရန္ကုန္၊ ေတာင္ႀကီး တန္ေဆာင္တိုင္စတဲ့ အထက္ျမန္မာျပည္ေရာ ေအာက္ျမန္မာျပည္
ကိုပါ အစုန္အဆန္သြားလာေနတဲ့ ဆယ့္ႏွစ္ရာသီေဈးသည္စစ္စစ္ႀကီး တစ္ေယာက္ပါ။
တန္ခူးလကစလို႔ တေပါင္းလကုန္အထိ ဆယ့္ႏွစ္လရာသီလံုး ျမန္မာျပည္အႏွံ႔အျပားမွာ ဘုရားပြဲ
ေတြရွိေနတတ္တာ ဟိုးဘုိးစဥ္ေဘာင္ ဆက္ကတည္းကျဖစ္သလို ပြဲႀကိဳက္ခင္ေတြ ေပါမ်ားလွတာ
ေၾကာင့္ အိမ္မွာ ဆန္၊ ဆီနည္းေနရင္ေနပါေစ မိမိတို႔လက္လွမ္းမွီတဲ့ေနရာေတြမွာ ႏွစ္စဥ္ျပဳလုပ္
ေနက် ဆယ့္ႏွစ္လရာသီပြဲ ေတာ္ေတြကို ေရာက္ေအာင္သြားတတ္ၾကတာ ကလည္း ျမန္မာ
တိုင္းရင္းသားအားလံုးရဲ႕ ဓေလ့ထံုးစံတစ္ခုလည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ေရွးယခင္ကေတာ့ ဘုရားပြဲေဈးေတြဟာ အိမ္ရွင္မေတြရဲ႕ ေဈး၀ယ္စင္တာေတြျဖစ္ခဲ့ၾကၿပီး အနယ္နယ္
အရပ္ရပ္က ထြက္ကုန္ေတြကို လာေရာက္ေရာင္းခ်ၾကတဲ့ ဆယ္ႏွစ္ပြဲေဈးသည္ေတြဟာ အေရာင္း
အ၀ယ္ေတာ္ေတာ္ ေလးသြက္ခဲ့တာပါ။
အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ အစားထိုးပစၥည္းေတြ၊ အသံုးအေဆာင္ေတြ၊ ေဈး၀ယ္ စင္တာႀကီးေတြ၊ စတိုးဆိုင္
ႀကီးငယ္ေတြက ေနရာယူလာတာေၾကာင့္ နယ္လွည့္ေဈးသည္ ေတြရဲ႕ေရာင္းအားကို အနည္းအမ်ား
ဆိုသလို ထိခိုက္ေလ်ာ့က်သြားေစတာေတာ့ အမွန္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ပြဲေဈးသည္အမ်ားစုကေတာ့ စားေသာက္ကုန္ေတြျဖစ္တဲ့ မုန္႔ဟင္းခါး၊ ထမနဲ၊ ပုသိမ္ဟလ၀ါ၊ ေရမုန္႔၊
အာပံု၊ ဘူးသီးေၾကာ္ စတဲ့ ျမန္မာ့႐ိုးရာမုန္႔မ်ဳိးစံုအျပင္ အသံုးအေဆာင္ေတြျဖစ္တဲ့ ႀကိမ္ထည္၊
ေငြထည္၊ စဥ့္ထည္၊ ေျမထည္ စတဲ့လက္မႈပစၥည္းေတြ၊ အိပ္ရာ၊ ေစာင္၊ ျခင္ေထာင္၊ ႐ိုးရာအထည္
ေတြ၊ ေဆးမ်ဳိးစံုနဲ႔ ေရႊဘိုသနပ္ခါးတံုး စတာေတြကို ေရာင္းခ်ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။
လက္မႈထည္ေတြျဖစ္တဲ့ စဥ့္ထည္၊ ေႂကြထည္နဲ႔ ေျမထည္ေတြကို နယ္လွည့္ၿပီး ဘုရားပြဲေတြမွာ
ေရာင္းခ်တဲ့ ဦး၀င္းျမင့္ကေတာ့ အစားထိုး ပစၥည္းေတြရွိေပမယ့္ ႐ိုးရာကို ႏွစ္သက္သူေတြ၊ တန္ဖိုး
ထားသူေတြ ရွိေသးသေရြ႕ သူ႔လုပ္ငန္းက တည္ျမဲေနမွာပါလို႔ ဆုိပါတယ္။
"ေရႊ႕ေျပာင္းရခက္တဲ့ ပစၥည္းေတြကို နယ္တကာလွည့္ၿပီး ေရာင္းခ်ေနရတာေၾကာင့္ ကိုယ္တုိင္
ဦးစီးဦးေဆာင္လုပ္ႏိုင္မွ ရတာ။ တျခားသူေတြနဲ႔ လႊဲလို႔မရဘူး။ အရင္းအႏွီးမ်ားတယ္။ အခုဆိုရင္
အစားထိုးပစၥည္းေတြ ၀င္လာတာေၾကာင့္ ဦးတို႔ကုန္သည္ေတြကိုလည္း ႐ိုးရာလက္မႈပစၥည္းေတြနဲ႔
ပတ္သက္လို႔၊ အရည္အေသြးကအစ ဒီဇိုင္းကအစ ဆန္းသစ္ေနဖို႔ ေျပာထားရတယ္"လို႔ ဦး၀င္းျမင့္က
ေျပာပါတယ္။
"ဒါေပမဲ့ ဒီလုပ္ငန္းက ေပ်ာက္မယ့္အရာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ျမန္မာမိန္းကေလးေတြ သနပ္ခါးလိမ္း
ေနသေရြ႕ ေက်ာက္ပ်ဥ္ဆိုတာ ရွိမွာပဲ။ ငါးပိစားေနသေရြ႕ စဥ့္အိုး၊ ေျမအိုးဆိုတာလည္း ရွိႏိုင္သလို
ဘုရားရွိခိုးေနသေရြ႔ ပန္းအိုးကိုလည္း သံုးေနၾကမွာပါပဲ"လို႔လည္း ေျပာပါေသးတယ္။
စဥ့္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ဖေယာင္းတိုင္ထြန္းတဲ့ ခြက္ေတြကအစ တန္ဖိုးက်ပ္ ၃၀၀ ေလာက္ကေန
က်ပ္ ၃၀,၀၀၀ ေလာက္ထိရွိတဲ့ ေက်ာက္ထည္၊ စဥ့္ထည္ေတြနဲ႔ ေျမထည္ေတြကို ေရာင္းခ်ေနၿပီး
ပြဲတစ္ရက္ကို က်ပ္ သံုးသိန္းကေန ၁၀ သိန္းဖိုးေလာက္ထိ ေရာင္းထြက္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
အသက္ ၁၉ ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက စဥ့္ထည္လုပ္ငန္းမွာ ၀င္ေရာက္လုပ္ကုိင္ခဲ့တဲ့ ဦး၀င္းျမင့္ဟာ
က်ဳိက္ေခါက္ဘုရားပြဲမွာ ႏွစ္ ၃၀ ေလာက္ လာေရာက္ေဈးေရာင္းခ်ခဲ့ဖူးသူလည္း ျဖစ္ပါတယ္။
ခရမ္း၊ အဇမ္းပြဲေတြအျပင္ ေက်ာက္တန္းပြဲေတြမွာလည္း သြားေရာက္ ေရာင္းခ်တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
ဦး၀င္းျမင့္လိုမ်ဳိး ဆယ့္ႏွစ္ပြဲေဈးသည္ေတြရဲ႕ ဘ၀ကေတာ့ ဘုရားပြဲေတြ ႏွစ္စဥ္က်င္းပေနေသးသေရြ႕
၀ါသနာအရ၊ မိ႐ိုးဖလာအရ၊ စီးပြားေရးအရ ဘယ္ေနရာမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေရာက္သြားၿပီး ေရာင္း၀ယ္
ဖဖာက္ကားေနၾကဦးမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ျမန္မာတိုင္း(မ္)